กุณาลชาดก

กุณาลชาดก

ณ เมืองราชคฤห์ อันเป็นเมืองหลวงของแคว้นมคธ ในยุคที่พระเจ้าอชาตศัตรูทรงมีพระชนม์ชีพ พระองค์ทรงปกครองบ้านเมืองด้วยความเข้มงวด แต่ก็ยังขาดซึ่งทศพิธราชธรรม

พระเจ้าอชาตศัตรูทรงมีพระโอรสองค์หนึ่งนามว่า เจ้าชายกุณาละ เจ้าชายเป็นผู้มีพระทัยอ่อนโยน มีเมตตาธรรมสูงส่ง และทรงบำเพ็ญเพียรทางธรรมมาตลอด

วันหนึ่ง ขณะที่เจ้าชายกุณาละทรงประทับอยู่ ณ พระตำหนัก ก็มีหญิงรับใช้คนหนึ่งนามว่า นางกุณาลี เข้ามารับใช้

นางกุณาลีเป็นหญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงาม แต่จิตใจกลับเต็มไปด้วยกิเลสตัณหา และความทะเยอทะยาน นางแอบหลงรักเจ้าชายกุณาละมานาน และปรารถนาที่จะได้เป็นพระมเหสี

นางกุณาลีใช้มารยาหญิงพยายามยั่วยวนเจ้าชายกุณาละ แต่เจ้าชายทรงมีจิตใจมั่นคงในธรรม ไม่ยินดียินร้าย

“ท่านหญิง” เจ้าชายกุณาละตรัส “ข้าบวชเพื่อละกิเลส มิอาจยินดีในทางโลกได้”

นางกุณาลีรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่ยอมแพ้ นางจึงคิดแผนการอันชั่วร้ายขึ้นมา

นางกุณาลีแอบไปหาพระเจ้าอชาตศัตรู แล้วกราบทูลว่า “ฝ่าบาท! เจ้าชายกุณาละทรงแอบมีสัมพันธ์กับหญิงรับใช้หลายคน และทรงมีพระประสงค์จะปลดข้าออกจากตำแหน่ง”

พระเจ้าอชาตศัตรูทรงกริ้วเป็นอย่างยิ่ง ทรงเชื่อคำกล่าวอ้างของนางกุณาลี โดยไม่ทันได้ไต่สวนให้ถ่องแท้

“เป็นไปได้อย่างไร!” พระเจ้าอชาตศัตรูตรัส “เจ้าชายผู้เป็นลูกของเรา จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”

พระองค์ทรงสั่งให้ทหารไปจับกุมเจ้าชายกุณาละมาลงโทษ

“จับเจ้าชายกุณาละมา!” พระเจ้าอชาตศัตรูตรัส “สั่งให้ควักลูกตาของเขาออกมา!”

เหล่าทหารรับคำสั่งด้วยความตกใจ แต่ก็มิอาจขัดขืนได้ พวกเขาเข้าไปจับกุมเจ้าชายกุณาละ และนำตัวไปยังลานประหาร

เจ้าชายกุณาละทรงทราบถึงชะตากรรมอันโหดร้าย แต่ก็ทรงยอมรับด้วยจิตใจที่สงบ

“ข้าไม่เคยทำผิด” เจ้าชายกุณาละตรัส “แต่หากนี่คือบุญกรรมที่ข้าต้องชดใช้ ข้าก็พร้อมยอมรับ”

ทหารคนหนึ่ง ชื่อว่า มหามาตย์ เป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อเจ้าชายกุณาละมาโดยตลอด เขาแอบเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

“ฝ่าบาท!” มหามาตย์ทูลขอ “ข้าขอรับอาสาที่จะควักลูกตาของเจ้าชายเอง”

ด้วยความเสียใจ มหามาตย์จึงทำตามคำสั่ง แต่ก็ด้วยความสงสาร เขาได้ใช้มีดอันคมกริบควักลูกตาของเจ้าชายกุณาละออกมาอย่างรวดเร็วที่สุด เพื่อให้พระองค์เจ็บปวดน้อยที่สุด

เมื่อลูกตาทั้งสองข้างของเจ้าชายกุณาละถูกควักออกไป พระองค์ก็ทรงตาบอดสนิท

“โอ้!” เจ้าชายกุณาละทรงร้องด้วยความเจ็บปวด

แต่ถึงกระนั้น พระองค์ก็ยังคงมีจิตใจที่สงบ

“ข้าขอขอบคุณท่านมหามาตย์” เจ้าชายกุณาละตรัส “ที่ท่านทำตามหน้าที่”

เรื่องราวอันน่าเศร้านี้ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมือง จนกระทั่งไปถึงพระกรรณของพระเจ้าพิมพิสาร ซึ่งเป็นพระสหายของพระเจ้าอชาตศัตรู

พระเจ้าพิมพิสารทรงทราบว่าเจ้าชายกุณาละเป็นผู้บริสุทธิ์ และทรงถูกใส่ร้าย จึงทรงส่งคนไปรับเจ้าชายกุณาละมาประทับที่เมืองของพระองค์

เมื่อเจ้าชายกุณาละเสด็จไปถึงเมืองของพระเจ้าพิมพิสาร พระองค์ทรงได้รับการดูแลอย่างดี

วันหนึ่ง ขณะที่เจ้าชายกุณาละทรงประทับอยู่ ณ สวนดอกไม้ ก็มีบุปผาชาติชนิดหนึ่ง ซึ่งมีกลิ่นหอมอันอ่อนโยน ลอยมาปะทะกับพระโอษฐ์ของพระองค์

“อืม!” เจ้าชายกุณาละตรัส “กลิ่นหอมนี้ช่างประหลาดนัก”

พระองค์ทรงลองดมกลิ่นดอกไม้นั้น และรู้สึกว่ามันมีกลิ่นหอมอันแปลกประหลาด และเป็นกลิ่นที่พระองค์ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน

ดอกไม้นั้นคือ “กุณาลปุปผะ” เป็นดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว และมีสรรพคุณทางยา

คุณเป็นยาสมานแผล

เจ้าชายกุณาละทรงลองนำดอกไม้นั้นมาบดละเอียด แล้วนำไปทาที่แผลบริเวณดวงตา

น่าอัศจรรย์! แผลบริเวณดวงตาก็เริ่มสมาน และมีน้ำทิพย์ไหลออกมาจากดวงตา

น้ำทิพย์นั้นมีฤทธิ์รักษาดวงตาให้กลับมามองเห็นได้อีกครั้ง

เจ้าชายกุณาละทรงกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง

เรื่องราวนี้ได้กลับไปถึงพระกรรณของพระเจ้าอชาตศัตรู พระเจ้าอชาตศัตรูทรงทราบถึงความบริสุทธิ์ของพระโอรส และทรงสำนึกผิดในสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำ

พระองค์ทรงรีบเสด็จไปยังเมืองของพระเจ้าพิมพิสาร เพื่อขออภัยโทษจากพระโอรส

“ลูกรัก” พระเจ้าอชาตศัตรูตรัส “พ่อผิดไปแล้ว พ่อหลงเชื่อคำยุยงของนางกุณาลี จนทำให้ลูกต้องประสบเคราะห์กรรมอันใหญ่หลวง”

เจ้าชายกุณาละทรงให้อภัยแก่พระบิดา

“หม่อมฉันให้อภัยแก่ฝ่าบาทแล้ว” เจ้าชายกุณาละตรัส “ขอฝ่าบาททรงโปรดจงให้อภัยแก่ตนเอง และทรงตั้งมั่นในทศพิธราชธรรมต่อไป”

จากนั้น เจ้าชายกุณาละก็ทรงกลับมาประทับที่เมืองราชคฤห์ และทรงปกครองด้วยทศพิธราชธรรม

คติธรรม:

การหลงเชื่อคำยุยงโดยไม่ไตร่ตรอง ย่อมนำมาซึ่งความเดือดร้อน การให้อภัยเป็นสิ่งประเสริฐ และการมีจิตใจที่มั่นคงในธรรม ย่อมทำให้เราผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆ ไปได้

บารมีที่บำเพ็ญ:

ขันติบารมี, เมตตาบารมี